De geboorte van zijn zoon brengt Freek terug naar de dagen rond het sterfbed van zijn moeder. Alsof het verdwijnen en verschijnen van het leven getuigen van hetzelfde wonder: dat we heel even mogen bestaan. In deze eerlijke tekst tast hij de grenzen van dat wonder af: wat is eeuwig en wat is er maar even, wat verdwijnt en wat blijft er over als alles verdwenen is? En bovenal: wat antwoord je als je zoon van vier je deze vragen stelt.
Zes jaar na Zo gaat het reizen Freek en cellist en componist Harald Austbø opnieuw naar Oerol. Hun samenwerking gaat jaren terug met voorstellingen als de Heimat-trilogie, Doe de groeten aan de ganzen, Niets en Dracula, waarvoor Freek de Taalunie toneelschrijfprijs won.
Bauke Lievens in Etcetera over So it goes
“Wat zo mooi is aan Vielens schrijven is dat de poëtische draagkracht van zijn woorden bijdragen aan de nuance en helderheid van zijn denken. Wat verschijnt is een zoekende en voorzichtige dertiger, die zich er tegelijkertijd niet van weerhoudt om uitspraken te doen over zijn ervaring van de wereld en de tijd.”